مبقتش حمل ريشة

بس الزمان مرضيش

ربنا يرحمك ياعمو

أنتيم بابا أتوفى

الراجل ده كان تانى أقرب واحد لبابا ... كان معاه فى السعودية .. مكنش بيحب يبيت فى الشقة مع اى حد غير معاه ...

كان بابا يقولى احنا الاتنين دماغ وفاهمين بعض.. باقى الجروب مختلفين عننا

أنا وهو نفس التفكير ونفس اسلوب الحياة .. الوحيد اللى كنت بحب اختار الشقة معاه واقعد بالشهور معاه
....................

رحنا زرناه من كام شهر.. أول ماشفته دمعت .. كان شبه بابا اوى فى اخر ايامه .. كان عنده نفس مرض بابا .. ابنه

لما شافنى دمعت قعد يقلب القعدة كلها هزار ... كنت مبسوطة انى شفته ..كنت حاسة انه هيموت قريب أوى.. كان

شكله شبه بابا فى اخر ايامه

......................

انهاردة التليفون رن وريدت ... قلبى مرة واحدة اتاخد حسيت ان هسمع حاجة مش كوسية

أول ما مراته قالتلى تفتكرى انتى ياحبيبتى .. فضلت ساكتة وانا باصة لنفسى فى المراية ...فضلت ساكتة كتير ... مش

عارفة ليه

أنا معيطتش .. بالعكس هو كان تعبان جدا وبقاله مدة كبيرة بيصارع مع المرض .. هو كده ارتاح

بس كان من ريحة بابا .. الوحيد اللى كان لسه بيتكلم عن بابا وعن حكاياته .. حتى اختار المدفن بتاعه جمب بابا

ربنا يرحمك ياعمو ويدخلك فسيح جناته

يارب أرحم ابى وامى وهاجر

وارحم كل اموات المسلمين

لما كان

الكلام ده لما كان عندى 9 أو 10 سنين ...

منساش اليوم ده ابدا والموقف ككل .. فاكراه بأدق التفاصيل

خرجنا من المطار وصلنا السعودية ...بابا لابس جلبية بيضا والصندل البنى اللى ليه صوباع واحد ادام مقفول ده والدنيا

كانت ليل اوى فى الفجر أو قبله بشوية وهادية .. مفيش غير صوت الحشرات وحركة الشجر .. بس كان

نور القمر جامد .. وكام نجمة متوزيعن ..

لأنى دايما ببص لفوق وانا بمشى لحد ما ماما تزعقلى او اتكعبل ...

وكان فى سلك حديد على اليمين كده طويل أوى كاننا فى السجن مثلا... وكان فى زلط فى الأرض كتير

.....................

بابا استقبلنا وركبنا العربية .. كان لونها أحمر

كالعادة مشغل موعود لعبد الحليم ... وزقيت اختى وملت براسى على الشباك

شوية ورحت قعدت على المسند اللى بيبقى فى نص العربية وعمالة اقاطع بابا وماما فى الكلام

ومحدش بيرد عليا ومعبرنى .. رحت سكت وتنحت شوية و

قلت لنفسى:

الصورة ديه هتفضل للأبد... أبويا وأمى ادام بيرغوا فى العربية ..

أبويا ايديه جامدة ومليانة شعر وعروق وحاططها على الدركسيون وريحته سجايره مختلطة بالبرفان ....

الجاكت الجلد .. شيك أوى

وأمى .. جمبه عماله ترغى وتاخد فى الكلام وتدى ..مهوداة فى الكلام الكتير بتاع شغله

حتى ولو مش فاهمة حاجة او مش عايزة تسمع

انا واخواتى فى العربية ورا .. انا فى النص عشان لو عملنا حادثة او عفريت وقفنا .. اختى يخطفها العفريت من اليمين

والتانية من الشمال وانا ابقى فى النص سليم " طريقة تفكيرى الساذجة "

.............................

والمطبات كانت كتيرة اوى وعالية .. وعبد الحليم عمال يغنى .. وصوت ماما وبابا فى الكلام عالى وكتير .. بابا عمال

يحكيلها على الشغل والشهرين اللى قعدهم لوحده .. ومتحمس أوى وعمال يضحك جدااا

زهقت لما لقيت محدش عبرنى.. رحت رجعت مكانى فى النص تانى جمب اخواتى

وفضلت اسمع معاهم عبد الحليم واحنا ساكتين مش بنتكلم

............................

منساش الصورة ديه ابدا والموقف كله .. معرفش ليه
.........................

كنت متخيلة ان الحياة أسهل من كده بكتير

بكتشف مر الحقيقة .. بعد فوات الأوان

لما تجرح حد .. عادى

لما تعوره بالسكينة.. عادى

لكن لما يكون حد أصلا متعور وتحط السكينة فى الجرح ده وتدوس بايدك.. .يبقى مش عادى

يبقى مش عادى

......................

لما تضرب حد فى ضهره .. عادى

لكن لما يكون الحد ده مسلملك أمره وواثق فيك وتطعنه فى ضهره ... يبقى مش عادى

يبقى مش عادى

اللى قلبه حنين ده مش يتقدر بثمن وبس

ده يتشال والله من الأرض شيل

.....................

عشان بقى عملة نادرة أوى

أول مرة أشوف ألبوم الصور من بعدك

زمان كنت بركز بس على بابا

دلوقتى بقيت محتارة .. مش عارفة ابص على مين

عينى كانت هتاكل الصور

.................

أبويا وأمى وحشونى أوى

.................

أنا بجد مبقتش عارفة أكمل

..............

من حقى أتألم